فوتبال ایران / شناسه خبر: 101957 / تاریخ انتشار : 1399/2/30 01:07
|
دو مربی را هیچوقت نمی‌بخشم

رضا حقیقی: نه پیر شدم نه فوتبال یادم رفته است

بعد از جام جهانی از دینامو کیف و هرتابرلین پیشنهاد 800 هزار یورویی داشتم اما آقای دایی چون تیم را بسته بود به من گفت بمان و آخر فصل با شرایط بهتری برو.

با رضا حقیقی درباره دوران دوری‌اش از فوتبال

برزگر / بعد از جام جهانی 2014 و نمایش خوبی که مقابل یاران لیونل مسی ارائه داد کمتر کسی فکرش را می‌کرد که فوتبالش تا این حد افت کند. البته او بارها در این باره صحبت کرد و نبش قبر اتفاقات گذشت بیش از هر زمان دیگر روح و روانش را به هم می‌ریزد. رضا حقیقی بیشتر از همه خودش را مقصر می‌داند و شاید اگر تجربه امروزش را داشت برخی از تصمیمات اشتباه گذشته را نمی‌گرفت. الان اما هنوز برای او دیر نشده و به خصوص با توجه به شرایط سنی‌اش می‌تواند دوباره به فوتبال برگردد و در لیپ برتر بازی کند. بازیکنان زیادی هستند که یک سال از فوتبال‌شان را به دلیل مصدومیت از دست داده‌اند اما با قدرت به زمین برگشته‌اند. پس او زمان زیادی را از دست نداده و به قول خودش فوتبال را نکرده است. حالا او انگیزه‌های بسیاری دارد و می‌خواهد یک بار دیگر به خودش این شانس را بدهد که حداقل بخشی از گذشته‌اش را جبران کند. رضا حقیقی خیلی صریح صحبت می‌کند و از حسرت‌ها، دلخوری‌ها و اشتباهاتش می‌گوید. اشتباهاتی که طی چند فصل او را از سطح نخست فوتبال ایران دور کرده است.

****

_ خیلی‌ها دوست دارند بدانند رضا حقیقی این روزها چه کار می‌کند؟

مثل خیلی‌ها در قرنطینه هستم. البته قصد داشتم تمریناتم را آغاز کنم تا برای فصل آینده آماده شوم اما از ترس ابتلا به کرونا در خانه نشسته‌ام. امیدوارم شرایط بهتر شود تا استارت تمرین را بزنم. البته کارهای تبلیغاتی را در فضای مجازی شروع کردم تا عواید آن به بچه‌های کانون(بچه‌های بی سرپرست) برسد. همین جا وظیفه خودم می‌دانم از پزشکان و پرستاران و تمام کسانی که در این روزهای سخت کرونایی کنار مردم بودند صمیمانه تشکر و قدردانی کنم. این عزیزان برای حفظ سلامتی و جان مردم از جان خودشان گذشته‌اند. امیدوارم هر چه سریعتر این ویروس در دنیا ریشه کن شود تا مردم به زندگی عادی‌شان برگردند.

_ مدت‌هاست که از شما خبری نیست. آن هم بازیکنی که در جام جهانی روی به روی مسی بازی کرد و حالا در 31 سالگی بدون تیم است.

نمی‌خواهم این موضوع را گردن کسی بیندازم. یکسری بدشانسی‌ها، تصمیمات اشتباه و مسائل دیگر باعث شد تا رضا حقیقی در 30 سالگی از فوتبال دور شود و یک سال هم بدون تیم بماند. حالا اما می‌خواهم یک بار دیگر تمام تلاشم را انجام دهم و بدنم را آماده کنم تا به فوتبال برگردم.حتی به لیگ یک. برایم فرقی ندارد، مهم این است که انرژی‌ام را برای بازگشت بگذارم و البته نشان بدهم که هنوز هم می‌توانم بازیکن موثری باشم.

 

---

_ از چه زمانی این تصمیم را گرفتی؟

نیم فصل این تصمیم را داشتم که نشد و تا حدودی انگیزه‌ام را از دست دادم اما الان کاملاً مصمم هستم تا به زمین فوتبال برگردم. این یکی از اهداف اصلی من در روزهای پیش رو است.

_ در این یک سال گذشته هیچوقت برای تماشای بازی پرسپولیس به استادیوم رفتی؟

بله، بازی با پدیده را در استادیوم تماشا کردم.

_ برخورد هواداران بعد از جدایی‌ات از پرسپولیس با تو چطور بود؟

روزهای اول جدایی‌ام بعضی از آنها می‌گفتند که به خاطر پول پرسپولیس را رها کرد اما بعد از مدتی با شرایط کنار آمدند و مثل همیشه نسبت به من محبت داشتند. من به اشتباهات خودم اعتراف کردم اما برخی رسانه‌ها هم بی‌تاثیر نبودند.

_ چطور؟

رسانه‌ها اگر بخواهند یک بازیکن معمولی را خیلی بزرگ جلوه می‌دهند و اگر بازیکنی هم باج ندهد له‌اش می‌کنند. خیلی به من می‌گفتند که فلان کار را انجام بده تا ما هم هوای تو را داشته باشیم اما واقعیتش من در این وادی‌ها نبودم. من اعتقاداتی دارم که اگر از آنها دور شوم یعنی دیگر از خدا کمک نخواسته‌ام. البته باز هم می‌گویم بعضی از رسانه‌ها، چون ما افراد سالم هم در رسانه کم نداریم.

 

_ اگر ادعای شما درست باشد پس می‌توان نتیجه گرفت اگر رضا حقیقی به جام جهانی رفت هم با کمک رسانه‌ها بود.

من حرفم این است که اگر بازیکنی اشتباه کند و رسانه‌ها نخواهند کمکش کنند دیگر نمی تواند به همان فرم قبلی برگردد. زمانی که در پرسپولیس هم بودم حق مطلب را خیلی از رسانه‌ها درباره من ادا نکردند. البته خوشبختانه مربیان من توجهی به شیطنت آن رسانه‌ها نداشتند. مثلاً کارلوس کی‌روش که به حرف کسی گوش نمی‌کرد که به خاطر آن شیطنت‌ها مرا کنار بگذارد و به تیم ملی دعوتم نکند. باز هم تاکید می‌کنم برخی رسانه‌ها و نه همه آنها. من اگر می‌خواستم مثل بعضی‌ها باشم بهترین بازیکن ایران هم می‌شدم.

_ بعد از جام جهانی تصور می‌شد که حداقل به تیم‌های حوزه خلیج فارس ترانسفر شوی و فوتبالت را خارج از ایران ادامه بدهی. چرا این اتفاق رخ نداد؟

من بعد از جام جهانی از دینامو کیف و هرتابرلین پیشنهاد 800 هزار یورویی داشتم که نامه‌اش به باشگاه پرسپولیس هم رسیده بود. همچنین از باشگاه العربی قطر هم پیشنهاد دو میلیارد و 700 میلیون تومانی دریافت کرده بودم اما با پرسپولیس قرار داشتم و وقتی با آقای دایی صحبت کردم ایشان چون تیم را بسته بود وبازیکن دیگری نبود که جایگزینم کند به من گفت بمان و آخر فصل با شرایط بهتری برو. من هم قبول کردم اما ایشان هفته هشتم توسط آقای سیاسی کنار رفتند و سر ما هم بی کلاه ماند. اگر می‌رفتم مسیر زندگی‌ام تغییر می‌کرد.

_ حالا اگر به همان روز برگردی برای رفتن با دایی بیشترصحبت نمی‌کنی؟

ببینید بعد از نسل آقایان دایی، خداداد، کریمی، مهدوی‌کیا و هاشمیان ما لژیونر تاپی در اروپا نداشتیم تا این که علیرضا جهانبخش به لیگ برتر انگلیس رفت. من حتی اگر در هرتابرلین ذخیره هم می‌شدم برایم خوب بود. الان ما لژیونرهای خوبی مثل سردار آزمون داریم اما تیمش در سطح اول اروپا نیست. باشگاه پرسپولیس می‌توانست سنگ جلوی پایم بگذارد و مثلاً بگوید هرتابرلین 500 هزار یورو بدهد. شاید بیشتر با علی دایی حرف می‌زدم اما اصرار نمی‌کردم. ضمن اینکه بزرگترین اشتباه من جدایی از پرسپولیس بود که نباید این کار را می‌کردم.

_ چرا از پرسپولیس رفتی؟

کی‌روش خیلی به من اعتقاد داشت وقتی جام جهانی تمام شد در هواپیما حدود دو ساعت با من حرف زد و گفت جواد نکونام قصد خداحافظی دارد و تو می‌توانی سال‌ها برای تیم ملی بازی کنی. شرایط پرسپولیس خوب نبود و تیم قدرتمندی نداشتیم.

_ اما با این حال باز هم در پرسپولیس نماندی.

شرایط مالی پدیده خوب بود و آنها پیشنهاد یک میلیارد و 300 میلیون تومانی دادند. من اگر تجربه امروزم را داشتم شاید تصمیم دیگری می‌گرفتم اما گول حرف‌های مرزبان و مدیربرنامه‌هایم را خوردم. مدیربرنامه‌هایم فقط به فکر خودش  و 10 درصدی بود که از قراردادم با پدیده نصیبش می شد. من یک نمونه برای‌تان مثال بزنم.

 

_ بفرمایید.

ببینید سروش رفیعی از پرسپولیس در حالی به سپاهان رفت که یک پیشنهاد وحشتناک و فوق‌العاده وسوسه‌کننده از یک تیم دیگر داشت اما مدیربرنامه‌هایش فکر خودش نبود و به آینده سروش فکر کرد.

_ چطور؟ مگر قرار است برای سروش رفیعی چه اتفاقی بیفتد؟

برای اینکه اگر سروش به آن تیم می‌رفت برگشتش به پرسپولیس حداقل برای فصل بعد بسیار سخت بود اما حالا از تیم فعلی‌اش راحت‌تر می‌تواند برگردد. مدیربرنامه من حتماً پیش خودش می‌گفت فدای سرم که آینده رضا حقیقی چه می‌شود و به درصد خودش فکر می‌کرد.

_ جایی خواندم که گفته بودی عده‌ای زیرآب تو را پیش علی دایی زده‌اند. داستان از چه قرار است؟

نه این حرف را نزدم، چون رابطه‌ام با علی دایی خوب بود. من به پدیده رفتم که آنجا هم به مشکل خوردیم. شاید  اگر در پرسپولیس می‌ماندم الان کاپیتان این تیم بودم و حداقل 100 بازی ملی داشتم اما اتفاقاتی افتاد که مدیر برنامه‌هایم با هر باشگاهی صحبت می‌کرد می‌گفتند ما با رضا مشکل فنی نداریم اما او تیم را به هم می‌‌ریزد و حاشیه می‌سازد.

_  این شایعات را ما هم می‌شنیدیم اما قبول داری مصاحبه نکردن یا کم مصاحبه کردن در این یک سال بیشتر به این شایعات دامن زد؟

الان دیگر همه در اینستاگرام با پست‌هایی که می‌گذارند حرف‌های‌شان را می‌زنند و نظرات‌شان را می‌گویند. من قبول دارم در مقطعی موبایلم خاموش بود و حرف نمی‌زدم و خبرنگاران هم در ماه یک بار با من تماس نداشتند. من هم مثل بعضی‌ها نیستم که خودم به خبرنگار زنگ بزنم و بگویم با  من مصاحبه کنید. اگر این مدلی بودم الان شرایطم بهتر بود.

 

_ در این یک سالی که از فوتبال دور بودی کسی از همبازیانت با تو در تماس بود؟

خیلی کم. حقیقتش را بگویم آنطور که انتظار داشتم با من تماس نگرفتند. شاید نباید از خیلی‌ها توقع می‌کردم. به قول معروف پهلوان زنده را عشق است.

_ در این سال‌های جدایی از پرسپولیس حسرت چیزی را خورده‌ای؟

من از اینکه نتوانستم با برانکو کار کنم خیلی ناراحتم و حسرت می‌خورم. ای کاش می‌ماندم و بعد از رفتن درخشان با برانکو ادامه می‌دادم. شما نگاه کنید که او از بازیکنی مثل محسن ربیع‌خواه که قابلیت‌های زیادی هم دارد به نحو احسن استفاده کرد و من مطمئن بودم که اگر می‌ماندم همین شرایط هم برای من رقم می‌خورد.

_ هیچوقت این ذهنیت برایت به وجود نیامد که شاید عده‌ای با رفتن تو از پرسپولیس خوشحال هم می‌شدند.

هیچوقت. من جایگاهم در پرسپولیس اینقدر محکم بود که در زمان تمام مربیان(دایی، درخشان، گل‌محمدی) فیکس بازی می‌کردم و کسی نبود که جایم را بگیرد. در واقع سرنوشتم دست خودم بود و خودم با تصمیم اشتباه از پرسپولیس رفتم.

_ شاید همین فیکس بودنت را خیلی‌ها دوست نداشتند؟

نه. من حقیقت را می‌گویم و خودم تصمیم اشتباه گرفتم.

_ از کسی هم دلخور هستی؟

من دو مربی را هیچوقت نمی‌بخشم.

_ اسم‌شان را می‌گویی؟

اسم یکی را نمی‌گویم اما آن یکی رضا مهاجری است. ایشان در پدیده کاری کرد که از فوتبال زده شدم.

 

_ بگذریم. پرسپولیس هم چند فصلی است که درخشان ظاهر شده و امسال هم شانس زیادی برای قهرمانی دارد.

به نظر من اگر باشگاه  از یحیی گل‌محمدی حمایت کند، پرسپولیس صاحب یک برانکوی ایرانی خواهد شد. از طرفی اگر بدنه اصلی تیم تغییر نکند پوکر که هیچ، آنها می‌توانند یک دهه قهرمان لیگ برتر باشند.

_ به نظرت می‌توانی به روزهای اوج فوتبالت برگردی؟

من نه پیر شده‌ام و نه فوتبال از یادم رفته است. من اگر از نظر روانی به شرایط خوبی برگردم دوباره می‌شوم همان رضا حقیقی که بودم. از نظر روانی باید با خودم کنار بیایم که اگر شده یک سال هم در لیگ یک بازی کنم. من اگر شروع کنم راحت 5-6 سال دیگر در فوتبال خواهم بود.

 

captcha
تازه ها
بیشتر