فوتبال ایران / شناسه خبر: 101864 / تاریخ انتشار : 1399/2/20 18:55
|
بی‌اعتمادی AFC نسبت به ایران

سودای باطل

مهم‌ترین عامل بازدارنده از میزبانی علاوه بر سلب اعتماد AFC از ما، عدم سربلندی امکانات ایرانی‌ها از امتحان کنفدراسیون فوتبال آسیا در رقابت‌های کوچک‌تر است.

میعاد نیک| صحبت از میزبانی رقابت‌های جام ملت‌های آسیا 2027 همان‌قدر که برای عموم جذاب و هیجان‌انگیز جلوه میکند؛ سنگی است بزرگ و لقمه‌ای است بسیار بزرگ‌تر از دهان مسئولینی که بر اساس هیچ و پوچ تصمیم به اعلام کاندیداتوری اولیه در رقابت برای کسب میزبانی گرفته‌اند. هر کسی نداند دیگر خودمان می‌دانیم که وضعیت استادیوم‌های مطرحی هم‌چون آزادی و یادگار چگونه است و چند استادیوم استاندارد و مطابق معیارهای فیفا در کشور داریم. از ابتدایی‌ترین ملزومات برای میزبانی از بزرگ‌ترین رقابت فوتبالی در قاره کهن همین استادیوم‌هایی است که از بوفه مناسب، سرویس‌های واقعاً بهداشتی، اسکوربوردهای مدرن و حتی صندلی‌های درخور تماشاگر خارجی و داخلی محرومند و حقیقتاً بی‌شباهت به زمین چمن‌های مصنوعی پارک‌های پایتخت نیستند.
فدراسیونی که هنوز از اساسنامه‌ای رسمی و تأییدشده برخوردار نیست و هنوز نتوانسته رئیس جدیدی را به خود ببیند، در سودای باطل و بیهوده کسب میزبانی فستیوالی است که آخرین بار در سال 1976 و پیش از انقلاب افتخار و لیاقت دریافت امتیازش را داشته. معلوم نیست در اتاق‌های ساختمان خیابان سئول و در مغز پشت میزنشینان این اتاق‌ها چه افکار و چه گفت‌وگوهایی پرورانده می‌شود که قرار است «غوره نشده، مویز شوند» و بار دیگر با عدم موفقیت در کسب میزبانی مانند سال‌های گذشته تقصیرها را گردن لابی اعراب بیندازند و امکانات خود را در بالاترین سطح جهانی تصور کنند. با توجه به نحوه مدیریتی که اخیراً از آقایان مسئول و باشگاه‌داران هویدا شده مشخص است که فدراسیون فوتبال ایران و نهادهای زیربط، ظرفیت مدیریت میزبانی از رقابتی با این سطح بالای بین‌المللی را ندارند و با کارشکنی‌ها و ساختارگریزی‌های مکرر، تنها تصویری که از ایران و ایرانی در مقر AFC  باقی مانده، بی‌اعتمادی است و نگاه مشکوک.
برخلاف ادعاهای اخیر تعداد بسیار زیادی از مجموعه‌های ورزشی بزرگ سراسر کشور که در آنها رقابت‌های لیگ برتر برگزار می‌شد از نظر فیفا و AFC  استانداردهای لازم برای پذیرایی و برگزاری بازی‌های آسیایی را ندارند. زیرساخت‌هایی که قرار بود برای زنان فراهم شود تا استادیوم از طنین زنان ایرانی لبریز شود، هنوز مهیا نشده و با «موش و گربه بازی» نیز نمی‌توان گوی میزبانی را از رقبای قدرتمندی همچون قطر ربود.
مهم‌ترین عامل بازدارنده از میزبانی علاوه بر سلب اعتماد AFC  از ما، عدم سربلندی امکانات ایرانی‌ها از امتحان کنفدراسیون فوتبال آسیا در رقابت‌های کوچک‌تر است. ایران نتوانسته میزبانی موفقیت‌آمیز و درخور توجهی در رقابت‌های کم‌اهمیت‌تر داشته باشد و با اندوخته‌ای اندک به جنگ قطری می‌رود که با تزریق دلارهای نفتی و حمایت شیخ‌های فوتبالدوست تا بُنِ دندان مسلح شده و می‌خواهد پنج سال پس از جام جهانی 2022 از تیم‌های آسیایی هم میزبانی کند؛ البته اگر در مرحله اول ارزیابی‌ها مردود نشویم و موجبات سخره و تفریح رقبا را فراهم نسازیم.

 

captcha
تازه ها
بیشتر