فوتبال ایران / شناسه خبر: 101858 / تاریخ انتشار : 1399/2/20 17:13
|
وقتی پول و اسپانسری در کار نیست

نداشته‌های ما بیش از چند استادیوم هستند

زیرساخت‌های اقتصادی برگزاری مسابقاتی که آبروی فوتبال آسیا را یدک میکشد، هنوز در کشور ما فراهم نیست و شاید تا مدت‌ها فراهم نشود.

سام ستارزاده| قدم نهادن فدراسیون فوتبال ایران برای میزبانی جام ملت‌های ۲۰۲۷ آسیا که انتظار می‌رود به کشوری در غرب قاره واگذار شود، یکی از عجیب‌ترین خبرهای داخلی بود که در هفته‌های اخیر شنیده‌ایم اما عجیب‌تر از این نمایش قابل پیش‌بینی که چند سال قبل در بحبوحه تعیین میزبان جام ملت‌های ۲۰۱۹ برای ما اکران شد، ادعای دبیرکل فدراسیون بود. مهدی محمدنبی این نامزدی را اهرم فشاری برای تسریع روند بهبودی ورزشگاه‌های مهم کشور دانسته.
این ادعا را می‌توان از جهت‌های بسیاری نقد کرد اما آنچنان که باید، به این نکته پرداخته نمی‌شود که در رقابت برای کسب میزبانی، معیارهای تعیینکننده دیگری هم وجود دارند. ما در ایران ورزشگاه‌های باکیفیتی نظیر آزادی، شهدای فولاد، امام رضا (ع)، نقش جهان و حتی بنیان دیزل و فولادشهر را داریم که می‌توانند در بدترین حالت ممکن، با صرف هزینه و زمان کمی آماده پذیرایی از بزرگترین آوردگاه فوتبال ملی در قاره کهن شوند. البته که ما به ساخت چند ورزشگاه درجه یک دیگر هم نیاز داریم تا شرط کنفدراسیون فوتبال آسیا  مبنی بر داشتن حداقل ۸ استادیوم استاندارد را عملی کنیم. ولی با نگاهی موشکافانه‌تر، درمییابیم که «ورزشگاه»، کوچکترین دغدغه فدراسیون در کورس میزبانی جام ملت‌های ۲۰۲۷ است.
در انتخاب میزبان یک تورنمنت بین‌المللی ورزشی، بهره‌مندی از ورزشگاه‌ها و زمین تمرین‌های مجهز، یک شرط لازم است اما در ورزش پرمخاطبی مانند فوتبال، بسترهای سرمایه‌گذاری و درآمدزایی مالی نقش اصلی را ایفا میکنند. جام ملت‌ها در هر قاره‌ای، یک فرصت طلایی برای هر کنفدراسیونی است تا از فروش اقلام هواداری، فوج گردشگران فوتبالدوست که به کشور میزبان سرازیر می‌شوند، حق پخش تلویزیونی و اینترنتی، قراردادهای تبلیغاتی با اسپانسرها و بسیاری موارد دیگر سود کلانی به دست بیاورند.
موانع اقتصادی که سال‌هاست باشگاه‌ها، سازمان لیگ و حتی فدراسیون فوتبال را از درآمدهای مالی مرسوم فوتبال بی‌نصیب ساخته، میزبانی هر تورنمنت معتبری را برای ما به یک رویای دوردست تبدیل کرده. تحریم‌های ظالمانه آمریکا را هم می‌توان تشدیدکننده دانست اما اگر به گذشته نگاه کنیم، درمییابیم که فقدان سرمایه‌گذاران متمول خارجی در کشوری مانند ایران که عشق به فوتبال در شمال و جنوبش ریشه دوانیده، در روزهای بدون تحریم نیز یک علامت سؤال بزرگ و بی‌پاسخ باقی مانده بود. اگر یادمان باشد، پس از واگذاری میزبانی جام ملت‌های ۲۰۱۹ به امارات، شیخ‌سلمان رئیس AFC، اشاره کرد که اسپانسر کنفدراسیون از برگزاری بازی‌ها در امارات می‌تواند نسبت به ایران 5 برابر بیشتر درآمدزایی کند.
زیرساخت‌های اقتصادی برگزاری مسابقاتی که آبروی فوتبال آسیا را یدک میکشد، هنوز در کشور ما فراهم نیست و شاید تا مدت‌ها فراهم نشود. آقای نبی اگر دغدغه حقیقی برای نوسازی استادیوم‌های فرسوده کشور را دارد، می‌تواند برگزاری شکیل لیگ و تأمین امنیت تماشاگرانش را به‌عنوان بهانه‌ای پسندیده انتخاب کند.

 

captcha
تازه ها
بیشتر